وحدت آفرین شویم - هم آوا
آذربایجان غربی

وحدت آفرین شویم

  • یکشنبه, ارديبهشت 23 1397
  • اندازه قلم کاهش اندازه قلم افزایش اندازه قلم

انکار یا بزرگنمایی مشکلات کشور در عرصه سیاست و رسانه دو شیوه مرسوم اما غلطی است که تجربه نشان می دهد قربانیان آن فقط مردم و منافع ملی ایران هستند. افراط و تفریط در پرداختن به چالش ها، تا زمانی که به مسیر اعتدال بازنگردد نمی توان امیدی به رفع و حل آن ها داشت.

به گزارش خبرنگار هم آوا به نقل از ایرنا، هر سرزمینی در جهان کنونی با توجه به مقتضیات جغرافیایی، تاریخی و فرهنگی خود با انواع متفاوت مشکل و معضل روبروست.جنس مشکلات در جوامع مختلف متاثر از پارامترهای مختلف، متفاوت است، شاید آنچه به عنوان چالش در جوامع توسعه یافته مطرح می شود، در کشورهای توسعه نیافته یا جهان سومی دغدغه هیچ کدام از مردم آن جامعه نباشد و به عکس. آنچه اما در مسیر رفع این مشکلات اهمیت بسیاری دارد، شیوه مواجه جامعه و حاکمیت با آن هاست.

تعریفی که مردمان یک جامعه، مسئولان ، رسانه و طبقه خواص از مشکلات ارائه می دهند راهگشای حل آن خواهد بود در عین حال که انکار وجود یک چالش یا بزرگنمایی به منظور انقطاع هر تقلایی برای حل آن، دو روی یک سکه برخورد اشتباه با چالش است. چنین رویکردی در جوامع توسعه نیافته و در حال توسعه بیشتر اتخاذ و دیده می شود.

نمونه چنین برخوردی با معضلات بنیادی کشور، طی دو دهه گذشته در تصمیمات و تحلیل های بسیاری رخ نموده است هم از سوی سیاستمداران و هم رسانه ها. در برخی دولت های پیشین مدینه فاضله ای ترسیم شده بود که در آن چالش ها، انکار و کمبودها به فزونی تعبیر و تفسیر می شد. رسانه ها در آن سال ها با افزایش دغدغه های اقتصادی و سیاسی در جامعه، ضمن تقلیل نقش تصمیم های نادرست مسوولان در این فزونی، مردم را به صبر و بردباری توصیه و دعوت می کردند.

این رویه اما از سوی بسیاری از چهره های سیاسی و رسانه ای پس از روی کار آمدن دولت اعتدال با تغییری صد وهشتاد درجه ای روبرو شد، انکارکنندگان دیروز به بزرگنمایان امروز تبدیل شدند، کاستی ها بیش از پیش برجسته شد، مشکلات در یک حوزه مشخص به تمام حوزه ها گسترش یافت و حامیان تصمیمات دیروز به مخالفان سرسخت تصمیم گیران امروز مبدل شدند.

نتیجه آن تفریط دور و این افراط نزدیک را در کلام معاون اول دولت دوازدهم می توان دید. «اسحاق جهانگیری» هفته گذشته در دوسالانه اقتصاد کشاورزی از بزرگنمایی های غرض ورزانه مشکلات کشور گلایه و از قربانی شدن منافع ملی در رقابت های سیاسی انتقاد کرد.

جهانگیری در این همایش گفت: «در کشور ما برخی به خاطر رقابت سیاسی سعی می‌کنند مشکلات کوچک را بزرگ جلوه دهند. من با صراحت می‌گویم امروز کشور بیش از آنکه با مشکلات روبرو باشد با بزرگنمایی مشکلات روبروست و بزرگنمایی مشکلات به دستور کار همه کسانی که می‌خواهند به ایران ضربه بزنند و از حاکمیت قانون نگران هستند، تبدیل شده است.»

بررسی دلایل روی آوردن گروهی از جریان های سیاسی به چنین رویکردی، شیوه های بزرگنمایی و پیامدهای آن می تواند زوایای انتقاد معاون اول دولت را روشن تر کند.

اما چنین افراطی در بزرگنمایی معضلات از سوی چه کسانی پیگیری می شود؟ چه گروهی بی آنکه روشی برای مقابله با مشکلات ارائه کنند تنها در پی تخریب تلاش های دولت هستند؟ شاید ردپایی از آن ها را بتوان در رقابت های انتخاباتی جستجو کرد. دومین پیروزی حجت الاسلام «حسن روحانی» در دوازدهمین انتخابات ریاست جمهوری در آستانه یک سالگی است و دولت دوم او همچنان آماج انتقادات تند برخی گروه های داخلی و کارشکنی های خارجی.

در واکاوی، زمان، دلیل و خط خبری این دو جریان؛ برخی اشتراکات عجیب هم دیده و خوانده می شود. پشت پرده دو گروه اما ماهیت متفاوتی از تفکر را نشان می دهد. منتقدان و مخالفان سرسخت داخلی، به دو زیر مجموعه تقسیم می شوند یا به سبک خود دغدغه منافع ملی دارند و دولت را در این زمینه ناکارآمد می دانند، یا در پی رقابت سیاسی و انتخاباتی، رییس قوه اجرایی کشور را همچنان رقیب سیاسی دانسته و کمبودهای او را برجسته و موفقیت هایش را کوچک می کنند.

گروه دوم اما در پی موضوعی بنیادی تر هستند، تضعیف و در نهایت نابودی نظام جمهوری اسلامی. طیف بندی های متفاوتی هم در گروه دوم وجود دارد. دسته عبری-عربی، دسته ترامپی ها و در نهایت فارسی زبانان خارج نشین در این گروه با تمام قوا و توان در تلاش هستند تا دولت روحانی زمین گیر شده و در پی آن پایه های نظام سست شود. لغو برجام ، خرید سلاح و استقبال از ماجراجویی نتانیاهو همه اضلاع کنش این مثلث شوم است که برای ویران کردن ایران از هیچ کوششی فروگذار نمی کنند.

همان گونه که اشاره شد گرچه گاهی بزرگنمایی مشکلات از سوی گروهی در داخل به منظور تضعیف دولت صورت می گیرد اما میان این دو طیف تفاوت ماهوی و تفکری بسیاری وجود دارد. شاید با تکیه برهمین تفاوت ها، گروه های داخلی باید مراقب باشند تا منافع ملی را در دام غرض ورزی های سیاسی قربانی نکنند.

امید آخرین سنگر بشر در مقابله با دشواری هاست که با فتح آن سنگر از سوی ناامیدی، نوع بشر پتانسیل فاجعه آفرینی را خواهد داشت. با تمرکز بر چنین اصلی رییس دولت های یازدهم و دوازدهم دولت خود را تدبیر و امید نام نهاد و جامعه هم آن را پذیرفت. حال در شرایطی که عهدشکنی های خارجی بیش از گذشته چنین امیدی را نشانه رفته است، ناامیدسازی به بهانه های سیاسی چندان در مسیر منافع ملی و حقوق مردم نخواهد بود.

باور اینکه رقابت های انتخاباتی تمام شده و اکنون باید به یاری دولت منتخب و مستقر شتافت، می تواند از شدت بزرگنمایی های افراطی مشکلات بکاهد. چنین رویکرد وحدت آفرین بوده و ندای اتحاد در کشور را به گوش بیگانگان می رساند و از بهره جویی های طمع وزران پیشگیری کند.

در آن سوی سکه اما تضعیف سرمایه اجتماعی و امید، قربانی شدن منافع ملی به پای رقابت سیاسی و بهره جویی مخالفان نظام از انشقاق داخلی سه پیامدی است که بزرگنمایی غرض ورزانه برخی کاستی ها در پی دارد.

پایان سخن آنکه انکار و بزرگنمایی راهکار حل مشکلات نبوده و نخواهد بود. آنچه می تواند ایران امروز را به افقی از پیشرفت امیدوار کند واقع بینی و واقع گرایی در پرداختن به معضلات و همدلی و اتحاد در حل و رفع آن ها است.

Submit to DeliciousSubmit to DiggSubmit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to StumbleuponSubmit to TechnoratiSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
منتشرشده در گزارش

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.